اگرشما بخواهید یک خودرو برقی بخرید می‌توانید. «تسلاموتورز» یک شرکت مستقر درسن کارلوس کالیفرنیا یک خودرو اسپورت روباز برقی را به قیمت ۱۰۹ هزاردلار به شما می‌فروشد. باید اعتراف کرد ارزان نیست اما ارزشش را دارد. آن را شبانه به برق بزنید تا با هزینه‌ای معادل ۲۵ صدم یک لیتربنزین سوخت‌گیــری کند.
خودروهای تسلا از باتری‌های لیتیوم ـ یون استاندارد استفاده می‌کنند. همانطور که هرمالک یک تلفن همراه یا کامپیوتر دستی میداند این باتری‌ها مدتی طول می‌کشد تا شارژ شوند. اگر شما ۶۸۳۱ دانه از آن را به کارگیرید، کاری که خودروهای تسلا می‌کنند این زمان طولانی می‌شود. که اگر شما یک سفر طولانی را روز بعد در برنامه نداشته باشید مانعی ندارد، چون یک شارژ کامل شما را حدود ۳۵۰ کیلومتر می‌برد اما اگر کسی بخواهد به سرعت مثلا از پاریس به کن برود و در نتیجه نیاز داشته باشد در میان راه دوباره سوخت گیری کند، ممکن است از کارش بماند.
«گربراندسدر» و «بایکونگ دوکانک» از مؤسسه تکنولوژی ماسوچوست امیدوارند این وضع را تغییردهند و به این ترتیب خودرو برقی را از یک اسباب بازی به یک وسیله نقلیه معمولی تبدیل کنند. آنها دراین شماره نیچر جزییات فنی باتری جدید را که اگر همه چیزخوب پیش برود، ثابت خواهد کرد خواستن توانستن است، چاپ کردند.
دو راه برای ذخیره کردن انرژی الکتریکی دریک سیستم شیمیایی وجود دارد: یکی باتری استاندارد است که همه مواد الکترود درآن به عنوان یک وسیله ذخیره کردن انرژی عمل می‌کنند. این اجازه می‌دهد مقدارزیادی انرژی ذخیره شود. اما دست یافتن به آن را نسبتاً دشوارمی سازد و بنابراین پخش یا سرجای خود برگرداندن آن می‌تواند آهسته صورت گیــرد کـه این کارانرژی را تنها درسطح الکترود ذخیره می‌سازد. این وسیله انرژی را به سرعت ذخیره و تخلیه می‌کند، اما نمی‌تواند انرژی زیادی را نگه دارد. بنابراین جایزه بزرگ این باتری برای جهان ماده‌ای است که می‌تواند انرژی فراوانی را ذخیره و به سرعت تخلیه کند. دکترسدر و آقای کانک فکرمی کنند به آن دست یافته‌اند.
باتری‌های لیتیوم ـ یون همانطورکه نام شان نشان میدهد با حرکت لیتیوم‌ها (که یک بار مثبت الکتریکی را حمل می‌کنند) همراه با الکترون‌ها (که حامل یک بار منفی الکتریکی هستند) حرکت می‌کنند. الکترون‌ها کوچک و قابل جابجایی هستنـــد
اما یون‌ها خیلی بزرگتروکم سرعت ترمی باشند. در یک باتری استاندارد لیتیوم، یون یک الکترود از ماده‌ای مانند فسفات لیتیوم آهن و الکترود دیگر از سرب سیاه ساخته شده است.
یون‌ها ازطریق الکترولیت واسطه از سرب سیاه به فسفات منتقل می‌شوند، درحالیکه الکترون‌ها این سفر را از طریق یک شبکه خارجی که به آنها اجازه می‌دهد کار مفید انجام دهند می‌کنند. وقتی باتری دوباره شارژ شد آنها ازجهت مخالف وارد می‌شوند.
دراین جا سرعتی که یون‌ها می‌توانند با آن وارد یا از الکترودها خارج شوند تعیین کننده این است که یک باتری چقدر سریع می‌تواند شارژ و تخلیه شود. سرب سیاه یک ساختار باز دارد و به آسانی می‌شود درآن نفوذ کرد. اما درمورد فسفات لیتیوم ـ یون و سایر موارد مشابه، ساختار بلوری آن‌ها ورود و خروج را تنها از یک جهت ممکن می‌سازد واین راه بندانی ایجادمی کند که حرکت یون‌ها را به طرف پایین اجازه می‌دهد.
کاری که دکترسدر وآقای کانک کرده‌اند این است که الکترودهایی خلق کرده‌اند که از دوماده متفاوت ساخته شده‌اند که یکی ازآنهابرای ذخیره کردن یون‌ها خوب است، درحالیکه دیگری برای هدایت آنها مفیدمی باشد. این دوماده در یک کره بسیارکوچک کمتراز ۵۰ میلیارد یوم طول یک متر جای گرفته‌اند و هسته هریک از دو کره یک بلورفسفات لیتیوم یون است.
این کریستال به عنوان ماده یک باتری استاندارد عمل می‌کند. اما سطح آن از یک فسفات لیتیوم شیشه‌ای (به عبارت دیگر غیرکریستال) ساخته شده است. این شیشه فسفات لیتیوم برای هدایت یون‌های لیتیوم خوب است، اما نمی‌تواند درحقیقت مقدار زیادی ازآنها را ذخیره کند.
ازاینرو به عنوان وسیله‌ای بزرگ عمل می‌کند که برق را برای مدت کوتاهی درخود ذخیره می‌سازد. نتیجه این خواهد بود که هریونی که وارد یک گوی شود به سرعت بوسیله این وسیله بزرگ درسطح هدایت می‌شود تا زمانی که محل درست را برای ورود فاز باتری به سیم کابل پیدا کند، یا اگر باتری مورد بحث درحال شارژ شدن است برعکس عمل کند.
اما نکته مهم این است که این گوی‌ها چگونه ساخته می‌شوند. آنها از یک حالت ذوب به یک حالت بلوری درآمده‌اند که فاقد فسفات آهن لیتیوم خالص کافی است، درنتیجه با سرد شدن ماده مذاب مقدار بیشتری از آن نمی‌تواند بوجودآید. از این لحظه به‌بعد این گوی درحال رشد صرفاً فسفات لیتیوم است و با دستکاری در شرایط آن، پژوهشگران موفق شدند روکش را به جای بلوری، شیشه مانند بسازند.
نتیجه این کار یک ماده بود که وقتی در باتری‌های آزمایشگاهی مورد آزمایش قرار گرفت توانست ظرف چند ثانیه شارژ وتخلیه شود، بنابراین درآینده دیگر نیازی نیست که تعطیلات آخرهفته درجنوب فرانسه با تمام شدن بنزین قطع شود.

مترجم: فریدون دولتشاهی

منبع: اکونومیست

نمایشگاه بین‌المللی نور،‌ محل نمایش سالانه محصولات صنعت روشنایی است که در مرکز جاویتز نیویورک برگزار می‌شود. بازدید از نمایشگاه امسال، ‌این فکر را به ذهن می‌آورد که لامپ‌های ساخته شده از دیودهای منتشرکننده نور ‌یا همان ال.ای.دی‌ها،‌ خانه‌ها و دفاتر کاری ما را پر کرده‌اند. نمایشگاه امسال پر از لامپ‌های ال.ای.دی و سایر تجهیزات مرتبط بود.
به گزارش نیویورک‌تایمز، به نظر می‌رسد تنها کاری که حالا باید دنیا انجام دهد،‌ این است که خودش را به این صنعت برساند. اغلب مردم فکر می‌کنند که ال.ای.دی‌ها چراغ‌های چشمک‌زنی هستند که درون دستگاه‌های الکترونیکی به کار می‌روند. با این‌که افراد کمی تاکنون اقدام به استفاده از ال.‌ای.‌دی‌ها در خانه و محل کار خود می‌کنند، استفاده از این چراغ‌های کم‌مصرف به طور افزاینده‌ای در حال افزایش است.
چارلز اف.جرابک،‌ مدیرعامل یکی از بخش‌های زیمنس با عنوان اوسرام سیلوانیا در مورد استفاده از این لامپ‌ها می‌گوید: «در ایالات متحده،‌ ۷۸درصد مردم کاملا بی‌خبرند که ممکن است در سال ۲۰۱۲ / ۱۳۹۱ لامپ‌های سنتی به طور کامل از دور خارج شوند.» بر اساس قانون،‌ ، لامپ‌های موجود در آغاز سال ۱۳۹۱ باید ۳۰ درصد کارآمدتر از لامپ‌های حبابی موجود باشند.
با وجود این‌که محصول جدید لامپ‌های فلورسانت فشرده می‌تواند این هدف را برآورده سازد،‌ اما این صنعت برای بسیاری از کاربردها به لامپ‌های ال.ای.دی روی آورده است. ‌ال.ای.دی‌ها به نسبت لامپ‌های حبابی فعلی و لامپ‌های فلورسانت فشرده، عمر بیشتری دارند و در نهایت مصرف انرژی آن‌ها نیز کم‌تر از لامپ‌های فلورسانت خواهد بود. علاوه بر این‌ها،‌ لامپ‌های ال.ای.دی را می‌توان در شکل‌ها و اندازه‌های گوناگون ساخت و این مسئله به خوبی در نمایشگاه امسال به نمایش گذاشته شده بود. برخلاف لامپ‌های فلورسانت، در ساخت ال.ای.دی‌ها از جیوه استفاده نمی‌شود. لامپ‌های ال.ای.دی در هوای سرد هم به خوبی جواب می‌دهند و در مقایسه با لامپ فلورسانت،‌ نور دلپذیرتری دارند.
تولیدکنندگان، ال.ای.دی را برای مصرف در تجهیزات روشنایی انبارهای بزرگ،‌ گاراژها و خیابان‌ها،‌ نوارهای نوری انعطاف‌پذیر و نیز به عنوان جایگزینی برای لامپ‌های تزیینی هالوژنی که در دفاتر کاری و آشپزخانه‌ها استفاده می‌شوند، معرفی کرده‌اند.
نوارهای ال‌ای.دی‌ انعطاف‌پذیری که شرکت اوسرام سیلوانیا تولید کرده، ‌برای نوردهی جاهایی مورد استفاده قرار می‌گیرد که هیچ منبع نوری دیگری برای آن متناسب نیست. قرار است که اواخر سال جاری، این شرکت لامپ‌های ال.ای.دی کوچک و چندشاخه‌ای را به بازار عرضه کند که به جای ۱۵ واتی که لامپ‌های حبابی معمولی فعلی استفاده می‌کنند، تنها با ۶ وات روشن می‌شوند. این لامپ‌ها ۲۵هزار ساعت عمر می‌کنند، در حالی‌که عمر یک لامپ حبابی تنها ۱۵۰۰ ساعت است. به علاوه قرار است که پاییز امسال،‌ شرکت‌های اوسرام، لایتینگ‌ساینس و فیلیپس، لامپ‌های ال.ای.دی جدیدی را به بازار عرضه کنند که کاملا شبیه لامپ‌های قدیمی ۴۰ واتی هستند و حتی به همان اندازه نور می‌دهند، اما تنها ۸ وات برق مصرف می‌کنند و از آن مهم‌تر این‌که ۲۵هزار ساعت هم عمر می‌کنند.
بیشتر تلاش این صنعت، ‌متمرکز بر تولید ال.ای.دی‌هایی است که به اندازه یک لامپ حبابی ۶۰ یا ۷۵ واتی نور بدهند. کری (Cree) که یکی از پیشتازان تولید ال.ای.دی است و ‌در نمایشگاه امسال، نسخه جدیدی از ال.ای.دی سقفی را به نمایش گذاشته که با مصرف تنها ۶.۵ وات ، ‌می‌تواند به اندازه یک لامپ حبابی ۶۵ واتی نور تولید کند. نمونه قدیمی این محصول که در سال گذشته عرضه شده بود، ۱۱ وات مصرف می‌کرد.
با وجود تنوع محصولاتی که از ال.ای.دی‌ها استفاده می‌کنند، باز هم طی سال‌های آتی،‌ مردم لامپ‌های فلورسانت فشرده را ترجیح خواهند داد. دلیل این امر هم قیمت بالای لامپ‌های ال.ای.دی است. برای مثال برای لامپی که معادل یک لامپ ۴۰ واتی نور می‌دهد،‌ باید ۲۰ دلار بپردازید؛ تازه این مشکل هم وجود دارد که تولید نور شفاف با آن‌ها دشوار است. مایکل بی.پتراس،‌ مدیر جی.ای.لایتینگ (از بخش‌های جنرال الکتریک) در مقایسه این دو لامپ می‌گوید: « بازار لامپ‌های فلورسانت فشرده (C.F.L.) همچنان رشد بالایی دارد. با این حال، شرکت ما نیمی از بودجه تحقیق و توسعه‌اش (آر اند دی) را به فناوری‌های مرتبط با ال.ای.دی اختصاص داده است.
ظهور لامپ‌های با عمر طولانی به این معناست که شرکت‌های تولیدی دیگر نباید روی درآمد لامپ‌های جایگزین حساب کنند‍‍! در طول‌ سال‌های گذشته،‌ شرکت فیلیپس با درآمد حاصل از راه‌اندازی شرکت‌های متعددی که تجهیزات نوری به منازل و محل‌های کار می‌فروختند، ‌توانست خود را از نو بسازد. این شرکت انتظار دارد که امسال فروش ال.ای.د‌ی‌هایش تنها در ایالات متحده آمریکا به ۲۰۰ میلیون دلار برسد. به گفته کاج دن.داس،‌ مدیر گروه روشنایی شرکت فیلیپس در ایالات متحده،‌ فروش این شرکت در سال ۲۰۰۸/ ۱۳۸۷ حدود ۱۲۰ میلیون دلار بوده است.
اما صنعت روشنایی ال.ای.دی امیدوار است که بتواند لامپ‌های بیشتری را با قیمتی بالاتر بفروشد. جرابک از اوسرام سیلوانیا می‌گوید: «‌ قرار است به جای لامپ‌های ۱ دلار و ۲۵ سنتی (۱۲۰۰ تومانی)،‌ سیستم‌های ۱۰ تا ۲۰ دلاری بفروشیم.» وی می‌افزاید که خانه‌های بزرگ امروزی بسیار بیشتر از خانه‌های ۲۰ سال پیش به لامپ و روشنایی نیاز دارند. به اعتقاد وی، با ارتقای چشم‌گیر انرژی ال.ای.دی،‌ مردم نسخه‌های قدیمی روشنایی را با ال.ای.دی‌های این شرکت جایگزین خواهند کرد. آقای جرابک سقوط اخیر بازار لامپ‌های فلورسانت فشرده کم‌قیمت را خاطرنشان می‌کند و دلیل این امر را نور غیرطبیعی و اعتبار ضعیف آن‌ها می‌داند که نارضایتی بسیاری را در بین مشتریان به دنبال داشت. وی می‌گوید:« اگر اجازه دهیم که همین اتفاق برای ال.ای.دی هم بیافتد،‌ بی‌عدالتی و عقب‌نشینی بزرگی خواهد بود.»

منبع:خبر آنلاین

با هواپیما تقریباً از هر شهری در اروپا بلند می‌شوید و از روی مدیترانه رهسپار جنوب می‌گردید، و ظرف یک یا دو ساعت تغییری چشمگیر را در روشنایی متوجه خواهید شد. درحالی که مسافران بلوز پشمی و کت‌های خود را درمی‌آورند یک روشنایی زاویه‌دار از پنجره‌های هواپیما به داخل نفوذ می‌کند. بعد برای چهار یا پنج ساعت می‌توانید به چشم‌انداز ترسناک زیرپای خود خیره شوید: یک گستره سوزان از شن و سنگ زرد تقریباً دو برابر اندازه اروپای غربی، اما کاملاً عاری از ساختمان، جاده و مردم. شما دارید به بزرگترین بیابان جهان نگاه می‌کنید.
صحرا برای سال‌ها ناحیه‌ای کم‌ارزش و بی‌اهمیت از نظر اقتصادی شناخته شده است. اما این برداشت احتمالاً در آستانه یک تجدیدنظر کامل باشد. سیاستمداران و دانشمندان در دو طرف مدیترانه دارند توجه خود را روی امکانات بالقوه صحرا در تولید برق برای اروپا برای قرن‌هایی که در پیش است متمرکز می‌سازند. این افراد معتقدند ارزش واقعی این بیابان ۶/۸ میلیون کیلومتر مربعی در چیزی که مدت‌ها بزرگترین دردسر آن تلقی می‌شد خفته است: لم‌یزرع بودن آن. دمای بعضی از نواحی صحرا در بسیاری از بعدازظهرها به ۴۵ درجه سانتی‌گراد می‌رسد. این بیابان به عبارت دیگر یک انبار طبیعی انرژی خورشیدی است.
چند سال پیش دانشمندان شروع به محاسبه کردند که صحرا چه مقدار انرژی می‌تواند در خود داشته باشد. آنها از پاسخی که دریافت کردند حیرت‌زده شدند: یک قطعه بزرگ آن به مساحت ۹۰۶۰۰ کیلومترمربع ـ کوچک‌تر از پرتغال و اندکی بیشتر از ۱درصد کل منطقه ـ می‌توانست مقداری برابر همه نیروگاه‌های جهان برق تولید کند. یک قطعه کوچک‌تر به مساحت ۱۵۵۰۰ کیلومترمربع می‌توانست به ۵۰۰ میلیون نفر در اروپا برق برساند.
مایکل پاولین مدیر یکی از سه شرکت زیست محیطی بریتانیا که بر طرح جنگل صحرا نظارت دارد و سرگرم آزمایش نیروگاه‌های خورشیدی در عمان و امارات عربی متحده است، می‌گوید: «اعتراف می‌کنم تا زمانی که خودم این محاسبه را انجام ندادم، آن را باور نداشتم.» پاولین امکانات نهفته صحرا را «گیج‌کننده» می‌خواند.
در این مرحله، هیچ‌کس ایجاد نیروگاهی به اندازه یک کشور کوچک را پیشنهاد نمی‌کند. اما یک تکنولوژی نسبتاً پیشرفته وجود دارد که هواداران آن می‌گویند می‌تواند گرما و نور خورشید صحرا را به یک منبع مهم برق ـ متمرکز بر نیروی برق خورشیدی (CSO) ـ تبدیل سازد. برخلاف صفحه‌های خورشیدی که نور خورشید را مستقیم به برق تبدیل می‌سازند، CSP از آینه‌ها برای تمرکز نور روی لوله‌ها یا دیگ‌های بخار استفاده کرده، بخار فوق‌العاده گرمی جهت کارکرد توربین‌های دستگاه‌های مولد برق تولید می‌کند. نیروگاه‌های کوچک CSP از دهه ۱۹۸۰ در صحرای موجیو کالیفرنیا برق تولید کرده‌اند. طرح جنگل صحرا ساخت نیروگاه‌های CSP را در زیر دریا برای اینکه آب دریا بتواند به درون آنها جاری و به آب تصفیه شده برای برق دادن به توربین‌ها و شستن گرد و غبار آینه‌ها تغلیظ شود پیشنهاد می‌کند (صحرا دارای تعدادی از این چاله‌ها است.) آب به هدر رفته برای آبیاری مناطق اطراف نیروگاه‌ها برای ساخت آبادی‌های سرسبز مورد استفاده قرار خواهد گرفت ـ به این دلیل نام این گروه «جنگل» گذاشته شده است.
اما بالا بردن فناوری برای تولید مقدار کافی برق به معنای ساخت مجموعه پراکنده‌ای آینه و لوله درصدها کیلومتر زمین متروک است ـ و این هزینه زیادی می‌برد.
جری وولف یک مهندس که صاحب «دیزرتک» یک کنسرسیوم بین‌المللی از دانشمندان انرژی خورشیدی است، تخمین می‌زند که آغاز انتقال برق صحرا در سال ۲۰۲۰ حدود ۵۹ میلیارد دلار هزینه دربر خواهد داشت.
● خورشید را دنبال کنید
ساخت نیروگاه تنها بخشی از این چالش است. یکی از اشکالات فناوری CSP این است که تنها در هوای آفتابی داغ بیشترین کارآیی را دارد و بیابان‌ها به اینکه دور از مراکز پرجمعیت باشند، گرایش دارند. گانرآسپلاند رئیس پژوهش HVDC در فناوری‌های ABB در لودویکا سوئد می‌گوید برای تأمین ۲۰ درصد نیاز برق اروپا، بیش از ۱۹۳۰۰ کیلومتر کابل (HVDC) ولتاژ قوی جریان مستقیم باید در زیر مدیترانه کشیده شود.
در حقیقت برای استفاده از منابع قابل تجدید انرژی از جمله انرژی‌های خورشیدی، بادی، جزر و مدی، اروپا به ساخت شبکه‌های برق کاملاً جدید نیاز خواهد داشت و دلیل آن این است که خطوط قدیمی جریان متناوب که بیشتر برای نیروگاه‌های با سوخت زغال‌سنگ (که ۸۰ درصد برق اروپا را تأمین می‌کنند) ساخته شده‌اند، فقط برای یک بار تولید برق کارآیی دارند. مرکز هوافضای دولتی آلمان که درباره انرژی تحقیق می‌کند، تخمین می‌زند که جایگزین کردن این خطوط می‌تواند هزینه ساخت نیروگاه‌های خورشیدی را در صحرا افزایش دهد و مقدار زیادی برق با هزینه ۴۶۵ میلیارد دلار طی ۴ سال آینده به اروپا بفرستد. برای این کار یارانه‌های سخاوتمندانه دولتی ـ یک فکر بالقوه بی‌طرفدار درحالی که اروپا با رکود روبرو است ـ موردنیاز خواهد بود. آسپلاند می‌گوید: «این کار البته هزینه خیلی زیادی دارد. سوزاندن زغال سنگ خیلی ارزان‌تر از تولید برق در صحرا است.»
احتمالاً به همین دلیل حمایت سیاسی از آن آهسته شکل گرفته است. نیکلا سارکوزی رئیس جمهوری فرانسه ساخت نیروگاه جدید خورشیدی را در صحرا، هنگام افتتاح اتحادیه مدیترانه، پیشنهاد کرد. (اتحاد مدیترانه یک گروه مرکب از ۴۳ کشور در اروپا، شمال آفریقا و خاورمیانه است.) اما منتقدان می‌گویند این طرح بلندپروازانه هزینه سنگین و مشکلات سیاسی آن را نادیده گرفته است. هرمان تسی‌یر، عضو پارلمان آلمان که از طرح دولت برای دادن یارانه به صفحات خورشیدی روی بام‌های خانه‌ها در آلمان حمایت کرده است، می‌گوید: «آنها هزینه‌های تولید واقعی توفان‌های شن در صحرا و این واقعیت را که ساخت شبکه‌های انتقال نیرو سال‌های سال طول می‌کشید نادیده گرفته‌‌اند. اگر همه این عوامل را به حساب آورید، این حقیقت ندارد که این طرح به برق ارزان‌تر منجر خواهد شد.»
اما خیال بافان به کار خود ادامه می‌دهند. شرکت مهندسی آبنگوا دارد یک نیروگاه حرارت خورشیدی دومنظوره در الجزایر و یکی دیگر در مغرب می‌سازد، در حالی که سومی نیز به وسیله یک کنسرسیوم اسپانیایی – ژاپنی در مصر ساخته می‌شود. گام بعدی کابل‌گذاری خواهد بود. اگرچه پارلمان اروپا اخیراً قانونی را تصویب کرد که به سرمایه‌گذارانی که یاری کنند تا این قاره به هدفش که گرفتن ۲۰ درصد از برق خود از منابع قابل تجدید است برسد، کمک مالی خواهد کرد، اما ایجاد زیربنای لازم می‌تواند سال‌ها به طول انجامد. نیکلاس دانلوپ مدیرعامل پارلمان مهندسی NGO می‌گوید: «من از آن می‌ترسم که اتحادیه اروپا تا زمان مرگ از این حرف‌ها بزند.»
دانلوپ در اواخر نوامبر یک گردهمایی در پاریس با شرکت حدود ۶۰ مهندس و هوادار محیط زیست از اروپا و شمال آفریقا برای بحث درباره اینکه چگونه می‌توان مقام‌های دولتی را وادار کرد که عملی در این باره انجام دهد، تشکیل داد. تقریباً همه کسانی که در اتاق کنفرانس در وزارت محیط زیست فرانسه جمع شدند گفتند بی‌اطلاعی گسترده‌ای در میان دولت‌هایشان درباره برق خورشیدی و احساس فوریت برای توسعه آن وجود دارد. دانلوپ معتقد است منتظر یک برنامه گسترده اروپا برای ساخت نیروگاه و ایجاد یک شبکه بزرگ انتقال انرژی پاک به سرتاسر قاره شدن بیهوده است. او فکر می‌کند به جای آن شرکت‌ها باید به مجرد اینکه نیروگاه‌های شمال آفریقا شروع به کار کردند، با کشیدن چند خط کابلی در زیر مدیترانه شروع به انتقال مقدار اندکی انرژی خورشیدی کنند.
او می‌گوید: «من این را شیوه لگو می‌خوانم. جا دادن قطعات یکی یکی در کنار هم.» او می‌گوید اگر بتوان نشان داد برق از صحرا می‌تواند ارزان‌ تولید شود، شرکت‌ها و دولت‌ها به زودی به وسط خواهند پرید و اگر آنها این کار را بکنند، شاید مسافران هواپیما یک روز به جای خیره شدن به شن‌های صحرا، آینه‌ها و نواحی سبز پراکنده برروی آن را بشمارند.

نویسنده: ویویان والت (تایم)
مترجم: فریدون دولتشاهی